In het zicht van de dood: Afscheid

Afgelopen maandag was de uitvaart van mijn geliefde Jaël. Het was een mooie dienst. 

We hebben van haar afscheid kunnen nemen op gedenkwaardige wijze. Haar bijzondere leven werd van meerdere kanten belicht. 

 

Zoals zij zelf op de rouwkaart had laten zetten: ‘Belangrijk is niet alleen de weg die je gaat, maar ook de sporen die je achterlaat’. En ja, sporen nagelaten, dat heeft ze!

 

In mijn ‘in memoriam’ heb ik een aantal bijzonderheden eruit gelicht. Er valt nog veel meer over mijn lieverd te zeggen. Ik bewaar het allemaal in mijn hart.

 

De tekst van het ‘in memoriam’:

 

 

Liefste,

 

Toen we hoorden dat je kanker had, kenden wij elkaar nog maar een jaar.

 

De eerste keer dat wij elkaar spraken, was ik verrast en onder de indruk van je verhalen.

Je was een enorm liefhebber van Rusland en van kunst. 

Voor beide maakte je grote reizen.

In Rusland voelde je je thuis, zei je.

Je bezocht de huizen waar Dostojewski en Tolstoi hadden gewoond en gewerkt.

Vanuit Sint-Petersburg waar je enkele maanden vrijwilliger was in de Hermitage, nam je, zonder veel nadenken, de Trans Siberië-Expres naar Vladivostok. 

 

Je zocht het avontuur!

 

Eigenlijk wilde je er elk jaar heen, naar Rusland, maar door de oorlog ging dat niet meer.

 

Toen ik je net kende, ging je naar New York, omdat je daar het jaar ervoor één museum had gemist, en daar wilde je toch nog naartoe.

 

Ik hield van die gekte van jou.

 

Je was reislustig, avontuurlijk, en hield veel van kunst, muziek, opera, en ook van film.

En dat vond ik geweldig.

 

Je deed er alles aan om je bachelor kunstgeschiedenis te halen, en dat lukte. 

En toen sloeg het noodlot toe.

Je had je scriptie nog maar net ingeleverd, en toen hoorde je dat je kanker had. Uitgezaaid.

Dat was een enorme klap.

 

Maar optimistisch als je was, hoopte je dat je, net als Bianca, nog een hele tijd van leven zou hebben, het liefst zeven jaar, of nog langer, zodat we nog veel op avontuur zouden kunnen gaan.

 

Een jaar geleden verbleven we in Rome. 

We hadden een fantastische tijd samen en hebben prachtige dingen gezien en meegemaakt. 

Zoiets wilden we nog veel vaker doen.

Helaas, het mocht niet zo zijn.

 

Na een korte tijd van hoop en optimisme, volgde tegenslag na tegenslag.

Ik merkte aan je dat je gaandeweg de moed verloor.

Steeds vaker zei je: ik wil rust.

 

Je vond het jammer dat we niet samen oud konden worden.

En ja, dat vond ik ook, en nog steeds.

 

Terwijl je in de hospice verbleef, hebben we nog veel kunnen doen.

Naar Kröller-Müller en andere musea.

Naar de bioscoop, en uit eten.

Enkele dagen voordat je overleed, gingen we nog naar een expositie in kasteel Ruurlo en naar een van je favoriete films in Zwolle.

Jij genoot ervan, en ik ook.

Zolang het kon, wilde je van het leven genieten, en van ons samen.

 

Dat is nu voorbij.

 

We hielden van elkaar.

We begonnen nog maar net.

Waarom ben je dood?

 

Liefste, ik wilde er voor jou zijn, tot het einde toe.

Gelukkig was ik bij je toen je je laatste adem uitblies.

Je keek me aan met grote, open ogen.

En een glimlach.

Helaas kon je niets meer zeggen.

Daarna gingen je ogen dicht

Voor altijd.

 

Rust zacht, mijn liefste.

Het noodlot heeft je ingehaald.

Na alle pijn kun je nu eindelijk rusten.

 

Je was eigenzinnig en een doorzetter, lief en ook assertief.

En een heerlijke vrijer.

We gaven elkaar de ruimte, en dat droeg eraan bij dat we ons innig met elkaar verbonden voelden.

Zo leerde ik je kennen.

Helemaal goed.

 

Ik heb ervan genoten samen met jou te zijn.

Je was een liefhebber en een mooi mens.

Ik zal je enorm missen

Rust zacht, mijn liefste, rust zacht.

 

In het zicht van de dood: Einde

 Mijn geliefde Jaël is niet meer. Zij is dinsdag overleden. Ze werd 52. Vanaf zondag ging het opeens fors slechter. Mede door een griep en een infectie aan de luchtwegen. Eergisteren kon haar lichaam het niet meer bolwerken. Eén troost: Jaël lijdt niet langer. Ze heeft rust.

In het zicht van de dood (6): transformatie

 .

Wat heb ik ondertussen van de situatie van en met mijn vriendin ‘geleerd’? – als je het zo kan noemen. Hoe heeft het mijn leven veranderd, inclusief mijn denken over een en ander?

Wel, minstens dat leven kwetsbaar is. Broos en kwetsbaar.

Dat lichamelijk verval en ziekte reëel, en levensbedreigend kunnen zijn.

Dat alles wat leeft vergankelijk is, en zomaar dood kan gaan.

Ik wist het allemaal wel, en tegelijk ook niet. Het was eerder niet echt tot mij doorgedrongen. Nu zeker wel.

 

Aangezien ik zelf vrijwel nooit ziek ben – ik ken mijn huisarts niet -, nam ik ziekzijn tot nu toe nauwelijks serieus. Okay, je bent weleens wat minder ‘goed te pas’ – zoals ze dat in het oosten van het land zeggen -, even, en daarna ga je weer verder.

Ongeneeslijk ziek? Langzaamaan doodgaan? Lijden? In een rolstoel zitten? Steeds minder kunnen doen wat je het liefste wilt? Permanent pijn hebben? Elke dag heel veel pilletjes moeten slikken? Het waren voor mij onbekendheden.

Nu niet meer dus.

Gezondheid nam ik voor lief, en als maat. Ik had een iets te rooskleurige en heldhaftige kijk op het leven. Te eenzijdig.

 

Wat heb ik nog meer geleerd?

Dat de liefde meer dimensies heeft dan ik eerder dacht.

Liefde – ook wanneer het niet goed gaat met de ander.

Liefde – ook wanneer er van alles wegvalt waarvan ik eerder dacht dat zij conditie sine qua non waren voor een liefdesrelatie, zoals erotiek en seks, veel gezamenlijk ondernemen, en een fijne tijd met elkaar hebben. 

Er simpelweg willen zijn voor de ander is ook liefde.

En ook: liefde kan groeien in ellende.

 

Liefde en dood heb ik nooit met elkaar in verband gebracht.

Überhaupt is de dood lange tijd op afstand gebleven in mijn leven. 

Mijn ouders gingen dood. Treurig, zeker. Maar ze waren op hoge leeftijd. Het zou niet realistisch zijn geweest om te verwachten dat ze nog veel meer jaren zouden hebben geleefd.

Enkele jaren geleden gingen enkele dierbare vrienden dood. Ze waren mijn leeftijd of jonger. Dat kwam al behoorlijk binnen. Alsof het niet had mogen gebeuren, en dat mocht ook niet. Toch was het mogelijk om hun overlijden op den duur weer te vergeten, zonder dat er iets veranderde.

Dat is nu niet het geval.

Op de een of andere manier roepen bij mij leven, liefde en dood nu elkaar op, en dat in positieve zin. Elkaar versterkend.

Me verzoenen met vergankelijkheid is mogelijk, maar belangrijker is om te zien dat leven ook een andere kant heeft, en dat liefde meer is.

 

Mijn geliefde is mijn geliefde, en dat alleen al maakt een groot verschil. Ze is deel van mij. Of beter: wij maken deel uit van iets groters, onze liefde.

Van heel dichtbij het verloop van haar ongeneeslijke ziekte meemaken: het is ingrijpend. 

Wat gewoon was wordt het steeds minder.

En het einde nadert, onherroepelijk. Het einde van haar leven en dat van onze liefdesrelatie.

 

En wat ik verder aan het leren ben: ‘cut the crap’ is de beste samenvatting. Radicaal ophouden met flauwekul en er niet meer in meegaan. 

Heel veel blijkt onbelangrijk of niet de moeite waard om me er druk over te maken. In het nieuws, in de verhalen waarmee we elkaar onderhouden, en ook in filosofie en in spiritualiteit. En niet te vergeten de vele nepclowns met hun meninkjes. Gewichtigdoenerij om niks.

Er wordt zoveel geleuterd. 

Laat ik niet ingaan op wat me ondertussen allemaal stoort, of me als onzinnig dan wel lachwekkend voorkomt.

We zijn kampioen in het belangrijk maken wat het bij nader inzien niet is.

 

De vanzelfsprekendheid van veel is eraan gegaan. Enigszins zoals tijdens de coronapandemie, maar dan anders. Persoonlijker. Ze kunt ook zeggen, existentiëler. Wat toen – voor mij – een min of meer abstract gevaar was, is nu zeer nabij en raakt me onmiddellijk.

 

Wat de afgelopen maanden aan het gebeuren is, ervaar ik als een forse transformatie. Het maakt dat veel aan herziening toe is. En verstand of redelijk denken staan in dat proces niet op de eerste plaats.

Ik moet op zoek naar een nieuw evenwicht. Dat zal nog even duren.

 

P.S.

Mijn vriendin is een taaie. Ze doorstaat veel en houdt het nog steeds vol!

.