In het zicht van de dood (5): Denken over dood en sterfelijkheid

Hoe denk ik over dood en sterfelijkheid?

Jarenlang heb ik er niet of nauwelijks over nagedacht. 

Ik werd geraakt door verlies. Verlies van ouders en vrienden. Heel verdrietig om hen kwijt te raken en zonder hen verder te moeten leven.

Maar verlies is nog niet hetzelfde als dood en sterfelijkheid. Deze onderwerpen hielden me niet echt bezig.

Waarom nu wel?

Misschien omdat mijn geliefde nog zo jong is? Of omdat het zo dichtbij komt?

Sinds juni van afgelopen jaar weet mijn vriendin dat ze uitgezaaide borstkanker heeft. Ongeneeslijk.

Dat heeft veel veranderd.

Op dit moment verblijft zij in een hospice. Vaak logeer ik daar ook.

Wat haar dood mij zal doen, weet ik niet, en nog minder wanneer mijn eigen dood aanstaande is. Maar ik ontkom er niet aan om er gedachten over te hebben.

Zullen de intuïties en opvattingen die ik ongemerkt toch heb over dood en sterfelijkheid veranderen door wat er de komende tijd gaat gebeuren?

Laat ik ze voor mijzelf expliciet maken.

Om niet onnadenkend aan idee-fixen vast te houden; om (meer) open te staan voor wat er gebeurt; en om gemakkelijker van gedachten te kunnen veranderen, mocht daar aanleiding toe zijn.

'Oh, it is easy for the one who stands outside the prison-wall of pain to exhort and teach the one who suffers', zoals Aeschylus ooit zei. Dus laat ik voor mijzelf spreken.

[...]