In het zicht van de dood: Afscheid
Afgelopen maandag was de uitvaart van mijn geliefde Jaël. Het was een mooie dienst.
We hebben van haar afscheid kunnen nemen op gedenkwaardige wijze. Haar bijzondere leven werd van meerdere kanten belicht.
Zoals zij zelf op de rouwkaart had laten zetten: ‘Belangrijk is niet alleen de weg die je gaat, maar ook de sporen die je achterlaat’. En ja, sporen nagelaten, dat heeft ze!
In mijn ‘in memoriam’ heb ik een aantal bijzonderheden eruit gelicht. Er valt nog veel meer over mijn lieverd te zeggen. Ik bewaar het allemaal in mijn hart.
De tekst van het ‘in memoriam’:
Liefste,
Toen we hoorden dat je kanker had, kenden wij elkaar nog maar een jaar.
De eerste keer dat wij elkaar spraken, was ik verrast en onder de indruk van je verhalen.
Je was een enorm liefhebber van Rusland en van kunst.
Voor beide maakte je grote reizen.
In Rusland voelde je je thuis, zei je.
Je bezocht de huizen waar Dostojewski en Tolstoi hadden gewoond en gewerkt.
Vanuit Sint-Petersburg waar je enkele maanden vrijwilliger was in de Hermitage, nam je, zonder veel nadenken, de Trans Siberië-Expres naar Vladivostok.
Je zocht het avontuur!
Eigenlijk wilde je er elk jaar heen, naar Rusland, maar door de oorlog ging dat niet meer.
Vorig jaar, toen ik je net kende, ging je naar New York, omdat je daar het jaar ervoor één museum had gemist, en daar wilde je toch nog naartoe.
Ik hield van die gekte van jou.
Je was reislustig, avontuurlijk, en hield veel van kunst, muziek, opera, en ook van film.
En dat vond ik geweldig.
Je deed er alles aan om je bachelor kunstgeschiedenis te halen, en dat lukte.
En toen sloeg het noodlot toe.
Je had je scriptie nog maar net ingeleverd, en toen hoorde je dat je kanker had. Uitgezaaid.
Dat was een enorme klap.
Maar optimistisch als je was, hoopte je dat je, net als Bianca, nog een hele tijd van leven zou hebben, het liefst zeven jaar, of nog langer, zodat we nog veel op avontuur zouden kunnen gaan.
Een jaar geleden verbleven we in Rome.
We hadden een fantastische tijd samen en hebben prachtige dingen gezien en meegemaakt.
Zoiets wilden we nog veel vaker doen.
Helaas, het mocht niet zo zijn.
Na een korte tijd van hoop en optimisme, volgde tegenslag na tegenslag.
Ik merkte aan je dat je gaandeweg de moed verloor.
Steeds vaker zei je: ik wil rust.
Je vond het jammer dat we niet samen oud konden worden.
En ja, dat vond ik ook, en nog steeds.
Terwijl je in de hospice verbleef, hebben we nog veel kunnen doen.
Naar Kröller-Müller en andere musea.
Naar de bioscoop, en uit eten.
Enkele dagen voordat je overleed, gingen we nog naar een expositie in kasteel Ruurlo en naar een van je favoriete films in Zwolle.
Jij genoot ervan, en ik ook.
Zolang het kon, wilde je van het leven genieten, en van ons samen.
Dat is nu voorbij.
We hielden van elkaar.
We begonnen nog maar net.
Waarom ben je dood?
Liefste, ik wilde er voor jou zijn, tot het einde toe.
Gelukkig was ik bij je toen je je laatste adem uitblies.
Je keek me aan met grote, open ogen.
En een glimlach.
Helaas kon je niets meer zeggen.
Daarna gingen je ogen dicht
Voor altijd.
Rust zacht, mijn liefste.
Het noodlot heeft je ingehaald.
Na alle pijn kun je nu eindelijk rusten.
Je was eigenzinnig en een doorzetter, lief en ook assertief.
En een heerlijke vrijer.
We gaven elkaar de ruimte, en dat droeg eraan bij dat we ons innig met elkaar verbonden voelden.
Zo leerde ik je kennen.
Helemaal goed.
Ik heb ervan genoten samen met jou te zijn.
Je was een liefhebber en een mooi mens.
Ik zal je enorm missen
Rust zacht, mijn liefste, rust zacht.
gepost door Dries Boele @ 11:58
1 reacties
