Levenskunst, filosofie & seculiere spiritualiteit/ Dries Boele

zaterdag 29 augustus 2026

Rembrandt en Amsterdam met al je mooie mensen

 .

Op vakantie in eigen stad: ook dat kan!

Gisteren overal geslenterd. In verschillende buurten van Amsterdam. Totdat het nogal ging regenen.

Ook het Rembrandt-huis aangedaan, vlak bij het Waterlooplein. Ik was er een tijd niet geweest. Veel etsen en een rondgang door het huis van de Meester (toen hij nog in betere doen was), inclusief atelier. Plus een tijdelijke tentoonstelling: ‘Rembrandt & het leven’. Dit alles met informatieve audio. Zeker de moeite waard!

 

Al slenterend kwam een gedichtje bij me op: 

 

 

AMSTERDAM MET AL JE MOOIE MENSEN

 

Je gekke en bravoure mensen

Je zonnige en treurige mensen

Je veelkleurige en vreemdtalige mensen

En je mensen met een grote bek

 

Je rondborstige en langgerekte mensen

Je lenige en slome mensen

Je zakelijk in pak gestoken mensen

En je mensen die bedelen

 

Je reizende en flanerende mensen

Je mensen in een strak truitje 

En je mensen met een pondje meer

 

Je nette mensen

Je mensen die niets doen

En je goedlachse mensen

 

Je rugzak en rolkoffer mensen

En je mensen die een dagje doen

 

Je creatieve en studerende mensen

Je hetero, homo en alle andere mensen

Je mensen die de boel verbouwen en de straat

En je mensen die anderen bekakt noemen of burgerlijk of nog anders

 

Je mensen met tolerantie voor bijna alles 

En je mensen die ruzie maken om niks en dan weer lachen 

 

Je shoppende mensen

Je mensen die honger hebben en geen huis

En je mensen met grote pupillen en een capuchon 

 

Je kroeg-mensen en je huismus-mensen

Je starende mensen

En je mensen als een pauw

 

Je mensen met een glazen bol bij al het nieuws

Je zwijgende en luidruchtige mensen

En je azijn zeikende mensen

 

Je mensen die duiven voeren en anderen die ertegen zijn

Je mensen die graag in de zon zitten en anderen helemaal niet

Je chagrijnige mensen en mensen die zich kleden met fantasie

 

Je mensen met een knipoog 

En je irritante mensen

 

Je kindermensen

Je eigenzinnige mensen

Je mensen uit alle windstreken 

En je on-Amsterdamse mensen of nog erger

 

Allemaal mensen

Met mijn hele hart

Amsterdam, eye love you!



..........










































vrijdag 21 augustus 2026

Jan Steen expo in Leiden

 .

Gisteren naar de Jan Steen tentoonstelling geweest in De Lakenhal, Leiden. Heel boeiend. Een genot.

 

Jan Steen blijft toch de grappigste schilder die ik ken. Onmogelijk om niet te glimlachen als ik een schilderij van hem zie. Hoe doet hij dat? 

 

Ingrediënten: hilarische situaties, gezichtsuitdrukkingen, houding van personages, gebaren, contrasten, een lach en een traan, niet zelden tegelijk. Het belangrijkste is wellicht: het humeur van de kunstenaar zelf. Steen moet vaak een opgeruimd gemoed hebben gehad. 

 

Vooral de details zijn boeiend. Van veel schilderijen kun je uitsneden maken die op zich al het bekijken waard zijn. Taferelen binnen het grote tafereel. Het schilderij als beeldverhaal. Steen was een meesterverteller. (Begeleidend tekstje blijkt soms verhelderend.)

 

Humor en levendigheid: het handelsmerk van Jan Steen, met hemzelf vaak als onderdeel van de voorstelling, meestal ironisch, tot en met zelfspot. Ook familieleden zitten vaak in het complot. En – als we de begeleidende tekst mogen geloven – hebben de taferelen ook nog een ‘diepere betekenis’, een soort moraal van het verhaal, maar altijd luchtig, met een knipoog.

 

Kortom, kunst en humor: het kan samen. 


.......


Ik heb wat fotootjes gemaakt:

 
























































woensdag 19 augustus 2026

Axialisme: participeren in een nieuwe Spiltijd! Een manifest

 .

AXIALISME: PARTICIPEREN IN EEN NIEUWE SPILTIJD! Een manifest

(Een eerste poging) 

.

De wereld staat in brand. Op tal van plaatsen letterlijk. Er gebeurt van alles, zowel schokkend als sluipenderwijs: ontwikkelingen die veel overhoophalen, wereldwijd, met als meest in het oog springend fenomeen: klimaatverandering – zij vormt een existentiële dreiging. 

 

We zullen iets moeten doen, willen we dit alles niet lijdzaam over ons heen laten komen. En ja, we kúnnen iets doen! Bij wijze van opstand: waarvoor willen we gaan staan? Wat willen we hooghouden? En daar actie aan verbinden.

 

Daarvoor is het nodig voorbij het nieuws van de dag te reiken! 

 

Ontwikkelingen zoals klimaatverandering staan niet op zichzelf. Wat er gebeurt, zou ik in een bredere context willen zetten: de transformatie naar een toekomst die onherkenbaar anders zal zijn. En wij mensen zijn co-creator in dat proces, mits we dat willen. 

 

Vraag is: waarheen? Welke kant willen wij dat het opgaat?

 

Het transformatieproces waarin we ons bevinden, is niet zomaar een verandering, vergelijkbaar met veranderingen zoals die zich de afgelopen decennia hebben voltrokken. Zij is veel ingrijpender.

 

De Duitse filosoof Karl Jaspers gaf de naam ‘Spiltijd’ (‘Achsenzeit’) aan een eerdere periode van diepgaande veranderingen, tussen 800 en 200 vóór onze jaartelling. Het was een periode van grote vernieuwing, een overgangstijd waarin denkers en hervormers het menselijk bewustzijn transformeerden. Zij initieerden bewegingen die tal van beschavingen millennia lang hebben bepaald en gevoed: Confucianisme, Taoïsme, Zarathustra, Upanishaden, Boeddhisme, Joodse profeten, Griekse filosofen, om de belangrijkste te noemen. Een zeer divers gezelschap, met een lange, vruchtbare doorwerking, - ons aller erfenis.

 

Het lijkt er sterk op dat we ons opnieuw in zo’n periode van diepgaande veranderingen bevinden. Het is zeer de vraag of we nog uit de voeten kunnen met de filosofische, spirituele en religieuze stromingen die ooit zijn geboren in die eerste Spiltijd en daarna. Zal de transformatie die zich nu voltrekt niet ook noodzaken tot radicale vernieuwingen?

 

Mijn hypothese is dat dit inderdaad het geval is. Een ruimer bewustzijn is vereist om adequaat te kunnen antwoorden op de ontstane situatie. Oude antwoorden voldoen niet meer. Misschien dat we er nog iets mee kunnen, misschien ook niet. In ieder geval lijkt een forse herziening nodig. En tegelijkertijd een herbronnen en herijken. Plus het creëren van nieuwe opties. Met de beschaving van de hele mensheid als inspiratiebron, om een stap verder te zetten.

 

Waarin de meeste filosofie, religie en spiritualiteit tot nu toe in tekort geschoten, is het bevorderen van levenliefhebbend leven en denken. Dat moet anders. Met wat er nu aan het gebeuren is, is een onvoorwaardelijke trouw aan de aarde nodig en aan alle leven, en nog meer dan dat: bestaansliefde en de wil om te behouden wat we liefhebben. (Dit is mijns inziens een noodzakelijke voorwaarde om desastreuze, zelfvernietigende tendensen te keren, - niet voldoende, wel noodzakelijk.)

 

Bijkomend bezwaar: de vanouds overgeleverde mythen, rituelen en symbolen zijn ver van onze wereldbeleving en levensgevoel af komen te staan. Te ver om nog een veredelende, verheffende of transcenderende werking te hebben. Ontstaan in een volstrekt andere tijd en cultuur spreken zij niet meer tot onze verbeelding, tenzij door tal van ingewikkelde vertaalslagen. Dit schept vooral onderlinge vervreemding, in plaats van te verbinden.

 

Wat moet er allemaal gebeuren om trouw aan en liefde voor het leven op aarde te laten opbloeien? Wat voor ervaringen zouden we kunnen, of moeten, exploreren om er zin en betekenis aan te ontlenen? Is een andere taal nodig? Andere concepten? Anderen beelden of rituelen? In ieder geval hebben we nieuwe, betere verhalen nodig!

 

Filosofische, spirituele en ook artistieke vernieuwingen zijn altijd een antwoord geweest op veranderingen in de menselijke conditie. En vervolgens hebben die vernieuwingen weer ruimte gemaakt voor nieuwe ervaringen en praktijken. In een recursieve beweging.

 

Ook nu is de menselijke conditie aan het veranderen, diepgaand en wereldwijd. 

 

Enerzijds is er de klimaatverandering die nog maar net is begonnen. Zij zal zeer veel overhoophalen. Niet alleen weersomstandigheden zullen drastisch wijzigen; de kans is groot dat ook tal van cultureel-maatschappelijke structuren het zwaar te verduren krijgen, - als gevolg van verstoringen in voedselproductie, droogte en slinkende watervoorraden, bijvoorbeeld, het onleefbaar-worden van een habitat, massale migratie, politieke destabilisering, etc. Kortom: een existentiële dreiging zoals we die niet eerder hebben gekend.

 

Anderzijds is er de digitale revolutie die sinds enkele decennia bezig is onze omgang met elkaar, met informatie, met cultuur, etc., diepgaand te veranderen. En ook deze veranderingen voltrekken zich wereldwijd. Bovendien zetten zij een fors vraagteken bij wat wij altijd als uniek menselijk hebben gezien. Wie of wat is de mens nog? De digitale revolutie zou een bedreiging kunnen zijn voor een menswaardig bestaan. Zij biedt zeker ook ongekende mogelijkheden. In ieder geval noopt deze ontwikkeling tot een grondige revisie van wat het betekent om mens te zijn.

 

(Met het noemen van klimaatverandering en de digitale revolutie als de belangrijkste motoren van wereldwijde verandering, wil ik niet zeggen dat er niet nog veel meer speelt. Zeker. Denk aan de strijd tegen onrecht, onderdrukking en discriminatie, evenals het probleem van oprukkend nihilisme dat elk geloof in zin en waarden ondermijnt.)

 

Waar gaat dit heen? Onvoorspelbaar.

 

Waarheen willen wij dat het gaat? De wereld is geen stabiele toestand, altijd in wording. Voor een belangrijk deel is het aan onszelf om (mede) te bepalen in welke richting de wereld zal veranderen, vooral nu zoveel op het spel staat.

 

Vanwege het ingrijpende karakter zou ik de transformatie die nu gaande is, willen voorzien van de werktitel: Nieuwe Spiltijd. In het Engels: New Axial Age.

 

(En voor de taalliefhebbers onder ons: naast ‘axis’, Latijn voor ‘as’, ‘spil’, is er ook nog ‘axia’, Grieks voor ‘waarde’. Met het woord ‘axiaal’ kun je dus twee kanten op, - die mooi te combineren zijn! En de hele gedachte aan een ’nieuwe Spiltijd’ is ook nog eens een ‘axioma’: een (onbewezen) stelling, en in dit geval een stelling die aan de basis ligt van een heuristische hypothese, om nader te onderzoeken.) 

 

Om het niet bij een beschouwing alleen te laten, zou ik bij deze het Axialisme in het leven willen roepen, als verzamelnaam voor participatiemogelijkheden in dit grote avontuur. Plus een oproep aan iedereen die er zich door aangesproken voelt, om er met woord én daad invulling aan te geven: positief, dynamisch, onderzoekend, kritisch, opstandig, fantasievol, creatief, subversief, geestverruimend, toekomstgericht, hoopvol, avontuurlijk, uitproberend, experimenterend, speels, in een actief engagement met wat komen gaat, en er vorm aan gevend! En divers: de toekomst kan niet anders dan pluriform zijn.

 

Is een betere wereld mogelijk? Het is zeker dat we op weg zijn naar een andere. De vraag is welke. Niets ligt vast, alles ligt open, zeker nu er zoveel stagneert. Crisis biedt ook kansen, volop zelfs. Met de macht van de verbeelding kunnen we een uitweg creëren uit wat nu als een impasse zou kunnen voelen, of als doodlopende weg. 

 

Dus ja, laten we de verbeelding bevrijden uit fatalisme en inertie. Laten we utopisch denken weer inzetten als ruimte-en-mogelijkheden-scheppend vermogen. Hoop is een optie, opnieuw, en ditmaal een langgerekte, voorbij de korte adem! Ja, er is iets anders mogelijk, mits we ervoor gaan. 

 

Het wordt tijd voor een beter verhaal over wat zich nu aan het voltrekken is, een verhaal met een zich openende horizon, en een verhaal in meervoud! 


En om de hypothese tot het uiterste door te trekken: wanneer we erin slagen om de crises die zich nu voordoen om te zetten in een ruimer bewustzijn, met bijgaande verantwoordelijkheid, gedrag en creativiteit, dan zal er weer reden zijn om trots te zijn op onszelf, op de mensheid, in plaats van onszelf voornamelijk als probleem te ervaren. Mensentrots! Met als nieuwe, gezamenlijke en overstijgende identiteit: aardbewoner, samen met alle andere leven!

 

Welkom in de Nieuwe Spiltijd!

.

.

(Mocht je geïnteresseerd zijn in een vervolg, laat het me weten: driesboele@wxs.nl )

.

zaterdag 15 augustus 2026

Spirituele supermarkt

.

We leven in een cultuur van het Vele. Er is van alles (te) veel: om te doen, te bekijken, te beluisteren, te lezen, te zien, mee te maken, te bezoeken, te beleven, etc. Niet bij te houden allemaal. Alles lijkt een En-En-En geworden. Vraagje: is dat erg?

 

Nieuwsgierigheid heeft het moeilijk in deze tijd, want het aanbod is onuitputtelijk én gemakkelijk voorhanden. Wie zich eraan overgeeft verdrinkt in onverzadigbaarheid. Hoe dit te voorkomen, en toch gezond nieuwsgierig te blijven? (Ook over deze vraag is waarschijnlijk een meervoud aan items te vinden op het internet. Of we vragen het ChatGPT.)

 

Wat betekent deze overvloed voor filosofie? En ook breder: wat betekent het Vele voor kunst, spiritualiteit en religie? – vanouds interesses die enige discipline vergen, en een mate van ‘ascese’, van oefening en concentratie, om erin door te dringen en het zich eigen te maken of er zich door te laten vormen. Is dat nog te doen? En zo ja, hoe dan te kiezen? Waaruit?

 

Aanbod te over in de spirituele supermarkt *), met elke dag nieuwe aanvoer en voor elk wat wils. Video’s, artikelen, korte filmpjes, interviews, toespraken, etc. Het internet als paradijs. En dan is er ook nog de wereld offline. Cursusje hier, workshopje daar, het liefst inclusief een life-changing event, en wel direct, of zo snel mogelijk. Belevenissen in de aanbieding. Etc. Geweldig, dit enorme aanbod, of is het een overdaad waarvan weinig tot niets beklijft?

 

En wat betekent het voor schrijven? Wat nog te verwachten van de lezer van een boek? Een vluchtige blik? De achterkaft en een tiental pagina’s, en dat is het? Waarom dan nog de rest van het boek schrijven? Veel pagina’s wit laten is misschien het beste. Of een korter boek, als extraatje. Twee voor de prijs van één. Of een bladerboek, met veel plaatjes. Zou ook kunnen. In ieder geval lijkt een boek uitlezen nauwelijks nog een optie. (Of is dat altijd al het geval geweest?) En er één schrijven? Voor wie?

 


.*) Onder ‘spirituele supermarkt’ versta ik alles wat is gerelateerd aan welzijn, geluk en zorg voor het zelf, inclusief filosofie, kunst, religie en spiritualiteit.

donderdag 13 augustus 2026

Bijna-zonsverduistering

.

BIJNA-ZONSVERDUISTERING

 

De maan kruipt tussen 

Zon en aarde

Als een raadsel dat

Zich oplost

 

Mij langzaam vergapend 

Aan een zeldzaamheid 

Zit ik hier en zie 

Een natuurspektakel 

Alleen voor ogen

Vanachter een diepzwarte bril

 

Overal hetzelfde donker

Rond een alsmaar kleiner wordende 

Fel schitterende

Halfronde kier

Een sikkel van licht

Om daarna weer groter en groter te worden

Als een rond gordijn 

Ergens in het universum

Dat langzaam opengaat

 

En dan plots een vliegtuig

Dat door het beeld vliegt

Zwart door wit 

Als een heks op steel 

Zo vlug

Is het ook weer verdwenen 

 

Bladeren en takken 

Tenslotte 

Nemen de duisternis over 

 

Een maan die geheel

Het licht uitschuift

En een zon die 

Geelrood gloeiend

Zich stort

In een wereld

Onder de horizon

 

Mijn magische bril kan af

 

Dat was het dan 

Alles is rustig verlopen 

Geen incidenten gemeld

De paarden grazen weer

En de vogels zingen opnieuw

Zoals het hoort

 

Tot over heel veel later

 

 

.....

 

(Mislukte) poging tot foto van zonsverduistering:





  

woensdag 5 augustus 2026

Kleingeestigheid

 .

Het probleem met veel filosofie, religie en spiritualiteit is dat zij vaak iets te pakken hebben, iets waardevols, iets dat werkelijk existentieel relevant is: een groots inzicht, een buitengewone ervaring, een heilzame praktijk, om dit vervolgens te verabsoluteren, en daarmee het zicht te verliezen op – en de ontvankelijkheid voor – de enorme rijkdom van het Bestaan. Alles wordt in dat ene gepropt of eraan opgehangen. Vermoeiend, en ergerlijk, om alsmaar tegen die verabsoluteringen in te moeten gaan en om ruimte te moeten blijven maken voor wat er nog meer is, om er recht aan te doen, en aan de overvloed, de weelde.




POST SCRIPTUM

 

[12-8-26]

N.a.v. een reactie van een lezer:

 

Ik zou willen dat je gelijk had en dat het een kwestie was van ‘onvolwassen omgaan met de ervaring’. Maar helaas, ik ken toch aardig wat vooraanstaande filosofen en religieuze lieden die nogal eenzijdig de nadruk leggen op maar één aspect. En het gaat me daarbij niet louter om inzichten, maar ook om ervaringen; beide dus. 

 

Bijvoorbeeld door alle kaarten te zetten op ‘gewaarzijn’, op ‘zelfrealisatie’, op ‘liefde’, op ‘alles-is-bewustzijn’, op ‘Ideeën’, etc. En neoliberaal is zo’n benadering niet echt, want die verhalen bestaan al honderden, ja duizenden jaren. (Ik denk aan Plato, Stoa, Joodse profeten, Paulus, Augustinus, Upanishads, Advaita Vedanta, etc., om het even bij een paar oudjes te houden.) 

 

En ik ben het met je eens: het gaat erom alles onder ogen te zien en er open voor te staan, inclusief het pijnlijke en afstotelijke. Niet gemakkelijk.

 

In filosofie, religie en spiritualiteit zijn er zeker ook mensen die ruimte houden voor de rijkdom van het bestaan, in alle opzichten. En ik snap dat het onontkoombaar is om uit te gaan van een eigen positie. Niemand ontsnapt eraan, ook een Boeddha of een Jezus niet. Maar het minste dat je zou mogen verwachten, lijkt me, is nieuwsgierigheid en een poging om de ander te begrijpen.

 

Anyway, ik schreef het stukje n.a.v. enkele tekstjes van ‘grootheden’ die ik recentelijk tegenkwam waarin het eigen gelijk, w.b. inzicht en ervaring, weer eens voluit werd geëtaleerd, met uitsluiting van wat er nog meer is. Vandaar.   

maandag 3 augustus 2026

Gewaarzijn voorbij

.

De menselijke geest beschikt over een opmerkelijke mogelijkheid: vóórbij goed en kwaad geraken, vóórbij (mijn) voor- en afkeuren, vóórbij (eigen) belangen, behoeften en verlangens, – of zal ik zeggen: eraan voorafgaand?

Soms verkeer ik in zo’n staat-van-geest: thuis, op straat, of in de natuur. En ik zou willen dat het me vaker overkwam. Ik heb het niet in de hand.

Hoe aan te duiden wat zich dan voordoet? Leeg bewustzijn? Radicale openheid? Eenvoudig gewaarzijn? Oordeelloze verwondering?

Dat laatste gebeurt me meermaals: de verwondering over wat we allemaal denken en geloven – zeer gevarieerd – en dat het misschien helemaal geen verschil maakt, terwijl we er ons wel enorm druk over kunnen maken.

We worden geboren, we leven, en we gaan dood. Dat is wat er feitelijk gebeurt. En meer?

Ik kan over tal van onderwerpen zo mijn opvattingen hebben, tot en met diepe overtuigingen, maar maakt het enig verschil om er sterk aan vast te houden?

In-leven-zijn zou weleens het enige kunnen zijn dat echt telt, en daar blij om zijn. Levenliefhebbend.

Uiteraard is het zaak om bezig te zijn met hoe ik leef, met anderen, wat ik doe vandaag, en de dag van morgen, onze leefomstandigheden, en het wereldgebeuren, etc. Wanneer dat me bezighoudt, zit ik in een andere staat-van-geest. Prima, niets mis mee, onontkoombaar, en graag zelfs.

En soms gebeurt die andere staat-van-geest, waarin het leven zichzelf genoeg is.

Is het ergens goed voor om in zo’n staat-van-geest te verkeren? 

Misschien is spiegel het beste beeld. Zoals de dood beseffen, maar dan positief: alles wat bestaat en gebeurt toont zich, komt tot gestalte, zonder dat ik intervenieer met wat ik ervan vind of ermee wil. Of anders gezegd: zoals alles wat leeft afsteekt tegen het zwart van de dood, zo steekt alles wat beleefbaar, denkbaar en herinnerbaar is af tegen de openheid van gewaarzijn, zonder dat het gewaarzijn zelf iets is (of lijkt te zijn). Zoiets. 

We kunnen gaan speculeren over de ontologische status van deze staat-van-geest. Misschien dat we er iets mee opschieten, misschien ook niet. Vooralsnog houd ik het bij de beleving ervan.