In het zicht van de dood (7): Nagedachte

 .

Wat stelt bezit voor als het bij je dood in de vuilnisbak verdwijnt? Waar hecht ik eigenlijk aan? En: Hangt de wereld van herinneringen aan elkaar?

Met familie en een goede vriend begin deze week het huis van mijn vriendin bijna helemaal leeggehaald. Pijnlijk om door al die spullen heen te gaan zonder dat de betreffende persoon er nog bijgehaald kan worden. Nooit meer. Evenmin kan ik haar bedanken voor de dierbare dingen die ik mee heb genomen, als aandenken.

Heel veel in haar huis had eerst en vooral betekenis voor haar. Dingen waar zij aan hechtte, die zij met interesse en liefde had verzameld, waar zij aandacht in had gestopt. Vanwege een vakantie of een reis die zij ooit had ondernomen. Vanwege een eerdere liefde, of werk dan wel een studie. Vanwege een gebeurtenis die voor haar belangrijk was. 

 

Zonder deze persoonlijke band, dit extra, onderging het meeste een forse betekenisinflatie. Het werd gewoon een ding: een poster, een boek of een souvenir zoals je die elders in meervoud aantreft. Of het betrof een aandenken dat voor ons, de achterblijvers, geen aandenken was.

Bij het opruimen verdween dus veel in de afvalbak. Kon het anders? Of het kwam op straat te staan, voor wie er wat mee kan.

Wat blijft wel?

Herinneringen die ik aan mijn geliefde heb. Zij zijn de mijne. Om te koesteren. En om te delen met anderen die haar ook hebben gekend. Als een milde droefheid, licht schrijnend, schuilen ze in mijn hart. Niemand kan ze me afnemen.(Misschien dat ze me over een poosje weer blij maken.)

En zoals het persoonlijke van haar spulletjes met haar verdween, zo zullen ook mijn herinneringen aan haar verdwijnen - met mij.

Bezit, herinneringen, gehechtheden: de dood is een meester in ontnuchtering.