Spirituele supermarkt

.

We leven in een cultuur van het Vele. Er is van alles (te) veel: om te doen, te bekijken, te beluisteren, te lezen, te zien, mee te maken, te bezoeken, te beleven, etc. Niet bij te houden allemaal. Alles lijkt een En-En-En geworden. Vraagje: is dat erg?

 

Nieuwsgierigheid heeft het moeilijk in deze tijd, want het aanbod is onuitputtelijk én gemakkelijk voorhanden. Wie zich eraan overgeeft verdrinkt in onverzadigbaarheid. Hoe dit te voorkomen, en toch gezond nieuwsgierig te blijven? (Ook over deze vraag is waarschijnlijk een meervoud aan items te vinden op het internet. Of we vragen het ChatGPT.)

 

Wat betekent deze overvloed voor filosofie? En ook breder: wat betekent het Vele voor kunst, spiritualiteit en religie? – vanouds interesses die enige discipline vergen, en een mate van ‘ascese’, van oefening en concentratie, om erin door te dringen en het zich eigen te maken of er zich door te laten vormen. Is dat nog te doen? En zo ja, hoe dan te kiezen? Waaruit?

 

Aanbod te over in de spirituele supermarkt, met elke dag nieuwe aanvoer en voor elk wat wils. Video’s, artikelen, korte filmpjes, interviews, toespraken, etc. Het internet als paradijs. En dan is er ook nog de wereld offline. Cursusje hier, workshopje daar, het liefst inclusief een life-changing event, en wel direct, of zo snel mogelijk. Belevenissen in de aanbieding. Etc. Geweldig, dit enorme aanbod, of is het een overdaad waarvan weinig tot niets beklijft?

 

En wat betekent het voor schrijven? Wat nog te verwachten van de lezer van een boek? Een vluchtige blik? De achterkaft en een tiental pagina’s, en dat is het? Waarom dan nog de rest van het boek schrijven? Veel pagina’s wit laten is misschien het beste. Of een korter boek, als extraatje. Twee voor de prijs van één. Of een bladerboek, met veel plaatjes. Zou ook kunnen. In ieder geval lijkt een boek uitlezen nauwelijks nog een optie. (Of is dat altijd al het geval geweest?) En er één schrijven? Voor wie?