Mensentrots!

 .

Wat we gemakkelijk vergeten: er bestaan stofjes – ‘mensen’ geheten – op een iets groter stofje – ‘aarde’ geheten – die in staat zijn om zich een voorstelling te vormen van dat kolossale geheel – ‘heelal’ geheten – waarvan leven-op-aarde niet meer is dan een uiterst minuscuul onderdeel. In staat ook om dit alles te onderzoeken en er zich gedachten over te vormen, inclusief de eigen plaats erin, en zich de vraag te stellen naar zin en betekenis van dit alles, - iets wat geen enkel ander wezen in de kosmos óók doet, noch de kosmos zelf. 

Kortom: reden tot trots! Mensentrots! – en ja, dat brengt een verantwoordelijkheid met zich mee, een immense, minstens voor de eigen biotoop, de aarde.

De situatie waarin we leven lijkt eerder op het tegendeel: mensvergetelheid, en met gevolgen. We doen net alsof hetgeen ons overkomt, zoals klimaatverandering, een gebeuren is dat aan onze macht ontsnapt, terwijl we er zelf de hand in hebben: in het ontstaan ervan, en dus ook in wat eraan gedaan kan worden.

 

Het menselijk genie is enorm. Kijk naar de artistieke prestaties die het voortbrengt. Kijk naar de religies die we hebben gecreëerd. Kijk naar de wereld die we van de aarde hebben gemaakt. Wat zou er zonder de mens allemaal niet zijn!

Doen alsof wij het niet zelf zijn die dit allemaal in het leven hebben geroepen kan tamelijk gevaarlijk zijn, en een bedreiging voor ons voortbestaan. In ieder geval is het onverantwoord. 

Dus laten we beginnen met trots te zijn op onszelf en waartoe we in staat zijn